Expertiseteam De Twijn
Wat als leren niet vanzelf gaat en een leerling Extra Ondersteuning nodig heeft. Senn heeft 3 jaar geleden een hersenschudding opgelopen. De Dukdalf in Dronten wil Senn het beste onderwijs geven en wil graag inzicht in zijn groeimogelijkheden. Regionaal Expertiseteam De Twijn helpt scholen binnen de Extra Ondersteuning in ons Samenwerkingsverband richting inclusief onderwijs. Met veel plezier hebben Senn, zijn ouders, De Dukdalf en de Twijn meegewerkt aan onderstaande film:
Ervaring van onderwijsassistent Veronique
Graag neem ik jullie mee in mijn ervaringen op basisschool De Brandaris, waar ik als Onderwijsassistent werk. Ik begeleid al sinds groep 4 een leerling, Liz, die te maken heeft met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Inmiddels zit ze in groep 8, en in de afgelopen jaren hebben we samen veel geleerd over wat werkt in de klas.
Een belangrijk hulpmiddel in de begeleiding is de thermometer. Meerdere keren per dag gebruiken we die om samen te kijken hoe het met Liz gaat.
’s Ochtends starten we met een korte check: hoe komt ze binnen, hoe voelt ze zich?
We bespreken de dagplanning zodat ze weet wat er komt.
Na iedere pauze bekijkt ze opnieuw haar thermometer en past deze aan.
Dit helpt niet alleen haar zelfinzicht te vergroten, maar ook ons ook om signalen van overprikkeling tijdig op te merken.
Liz heeft een vaste plek voor in de klas, zodat ze de leerkracht goed kan zien en horen. Het rumoer van de groep (29 leerlingen!) blijft zo zoveel mogelijk achter haar.
Toetsen worden waar mogelijk ’s ochtends afgenomen, op A3-formaat. Lange teksten dekken we af met wit papier, zodat ze zich beter kan concentreren. Toetsen nemen we vaak in delen af, door een vrijwilliger van OZL of door mijzelf. En als het een keer niet lukt, stellen we het gewoon even uit, dat geeft rust en ruimte.
Wat werkt bij overprikkeling?
Ondanks alle voorzorgsmaatregelen komt overprikkeling soms toch voor. Dan weten we inmiddels wat helpt:
even uit de groep gaan
gebruikmaken van een rustruimte met aangepast licht
binnen blijven tijdens een pauze, of juist een korte wandeling buiten (met zonnebril!)
tekenen of gewoon even helemaal niets doen.
Ook bij schoolactiviteiten of voorstellingen, helpen aanpassingen. We gaan als laatste de zaal in, zodat we bij overprikkeling ook als eerste weer naar buiten kunnen. En natuurlijk gaat de koptelefoon altijd mee.
Een praktische tip: we hebben een groepsapp met de ouders, de leerkracht, de vrijwilliger van OZL en mijzelf. Zo kunnen we snel schakelen en informatie delen over hoe het gaat.
Het begeleiden van Liz vroeg om maatwerk, geduld en vooral samenwerking. Op de Brandaris hebben wij het zo gedaan, hopelijk biedt dit inkijkje inspiratie voor anderen die met vergelijkbare situaties te maken hebben.